Aantekeningen
tussen het werk door.

Wat ik vandaag onthoud.

Iemand mailde me dat ze het boek las terwijl haar dochter in bed lag. Ze schreef: "ik heb gehuild zonder geluid, want ik wilde haar niet wakker maken, maar voor het eerst was het van opluchting."

Stille tranen zijn ook tranen. Soms de eerlijkste.

Ik schrijf voor die lezer. Voor het kind dat naast haar slaapt zonder te weten dat haar moeder vannacht een fundament legt.

Het verschil tussen genezen en herstellen.

Genezen klinkt alsof je terug moet naar wat je was. Herstellen is iets anders. Herstellen is opnieuw bouwen, met de stenen die je hebt, op de grond die nu van jou is.

Je gaat niet terug. Je gaat door. Helderder. Met meer informatie. Met je nee terug.

Waarom dit werk niet snel mag.

Iedereen wil de pagina waar staat: dit duurt zes weken en dan ben je vrij. Ik heb die pagina geschrapt voor ik hem kon publiceren.

Wat snel werkt is geen herstel. Wat snel werkt is verdoving. En ik heb me voorgenomen niet meer te verdoven, niet voor mezelf en niet voor wie mij leest.

Eerlijk duurt langer. Eerlijk houdt ook langer.

De stilte die niemand uitlegt.

Niemand vertelt je dat je eerst stiller wordt voor je weer hoort. Dat na het weggaan een soort doof-zijn komt. Geen woede meer, geen verdriet. Gewoon: niets.

Dat niets is geen leegte. Dat is de eerste keer dat je geen lawaai meer in je hoofd hoeft te hebben.