Lieve jij,
Iedereen feliciteerde me toen ik wegging. Sterk. Dapper. Eindelijk. Niemand vertelde me dat de moeilijkste fase pas dán begint.
De eerste week was adrenaline. Praktische dingen. Spullen verhuizen, kinderen verklaren, juridische dingen regelen. Je hebt geen tijd om te voelen.
Toen kwam de stilte.
De stilte is wat me verraste. Ik dacht dat ik opgelucht zou zijn. Dat ik vrij zou ademen. In plaats daarvan kwam er iets wat ik niet kende: een leegte die niet leeg was.
Het was alsof iemand de muziek had uitgezet, en pas toen merkte ik hoe hard ik mijn hele leven mee had gegild.
Mijn lichaam wist niet wat het moest doen zonder dreiging. Ik schrok van geluiden die er niet meer waren. Ik wachtte op stemmen die niet meer kwamen. Ik checkte mijn telefoon honderd keer per dag, niet uit verlangen, uit gewoonte.
Mijn brein wist het wel. Hij is weg. Mijn zenuwstelsel wist het nog niet. Dat blijft maanden achter.
Wat me hielp
Eén. Ik stopte met het 'sterk' te willen voelen. Sterk was wat anderen mij toewensten. Wat ik nodig had was rust. Veel rust. Dagen op de bank. Kinderen op een kleed bij me. Geen agenda. Geen bezoek. Niks.
Twee. Ik leerde dat 'missen' geen liefde is. Ik miste hem soms. Erg. Maar ik leerde het verschil zien tussen liefde missen en gewoonte missen. Tussen iemand missen en jezelf missen die je was bij iemand. Het was vooral het tweede.
Drie. Ik schreef alles op. Niet om eruit te 'leren'. Om te bewijzen dat ik er nog was. Elke ochtend één zin: vandaag voelde ik dit. Sommige dagen was die zin: niets. Ook goed.
De stilte is geen straf. De stilte is je lichaam dat eindelijk mag bijkomen van een oorlog die jaren duurde.
Als jij nu in die stilte zit: je bent niet ondankbaar dat je je niet 'beter' voelt. Je bent niet zwak dat je hem soms mist. Je bent niet dom dat je tien keer per dag aan hem denkt.
Je zenuwstelsel is een spier die jarenlang aan stond. Hij heeft tijd nodig om te leren dat hij weer mag rusten. Geef hem die tijd.
De volgende week vertel ik je wat mijn lichaam mij begon te leren. Dingen die mijn hoofd niet wilde horen.
Lees ook deel 1, Voor het puin →
In Herstel in het Licht staat een heel hoofdstuk over deze fase. Begin met het gratis hoofdstuk →
Met zachte kracht,
Rafaella