← Kennisbank

Wat mijn lichaam mij vertelde

Lang voordat mijn hoofd het wist, wist mijn lichaam het al. Over trauma in je schouders, adem en buik, en hoe je het via je lichaam teruggeeft.

Door Rafaella Andrews · Deel 3 van 6 · 5 min lezen

Lieve jij,

Mijn lichaam wist het lang voordat mijn hoofd het wist.

Drie jaar voor het einde, kreeg ik aanvallen die ik niet kon thuisbrengen. Mijn hart bonkte, mijn handen tintelden, ik kreeg geen lucht. Ik dacht dat ik gek werd.

De huisarts zei: angststoornis. Hij gaf me oefeningen. Een paar weken pillen. Niemand vroeg: hoe is het thuis?

Mijn lichaam vroeg het wel. Elke dag. Maar ik luisterde niet. Ik dacht dat mijn lichaam het probleem was. Niet de boodschap.

Je lichaam liegt niet. Het liegt nooit. Maar je leert wel om het niet meer te geloven.

Pas na de breuk begon ik te luisteren. Ik merkte dat mijn schouders altijd hoog stonden. Ik merkte dat ik mijn adem inhield als de telefoon ging. Ik merkte dat ik mijn kaken klemde tijdens het slapen. Tien tot vijftien keer per uur.

Dat was geen toeval. Dat waren overlevingspatronen. Mijn lichaam was nog steeds bezig met de oorlog die mijn hoofd dacht te hebben verlaten.

Wat ik begon te doen. Heel klein, heel langzaam

Schouders laten zakken. Vijf keer per dag check ik: waar staan mijn schouders nu? Vaak ergens bij mijn oren. Ik laat ze zakken. Adem uit. Soms schiet er iets los. Een herinnering. Een traan. Soms niks. Ook goed.

Buik losmaken. Mijn buik zat altijd dicht. Een knoop. Ik leerde een hand op mijn buik te leggen, gewoon om hem aan te raken. Drie minuten. Dat was alles.

Stem terugnemen. Ik praatte alleen, hardop. Tegen mezelf, tegen de muur, tegen mijn koffie. Mijn stem klonk zo vreemd. Maar ze werd dagelijks meer van mij.

Trauma zit niet in je hoofd. Het zit in je schouders, je adem, je buik, je bekken. Daar moet je het ook teruggeven.

Dit is geen yoga-talk. Dit is biologie. Polyvagaal theorie noemt het zo: je zenuwstelsel onthoudt wat je hoofd vergeet. En het ontspant pas als je het via je lichaam vertelt: het is veilig nu.

Praten alleen werkt niet. Daarom is therapie alleen vaak niet genoeg.

Wat ik je wil meegeven, voor deze week: één keer per dag, 30 seconden. Hand op je buik. Voel wat er is. Niet veranderen. Alleen voelen.

Dat is de eerste stap thuis bij jezelf.

Lees terug naar deel 2, De stilte na de breuk →

In Herstel in het Licht staat een heel deel over je lichaam terugkrijgen. Begin met het gratis hoofdstuk →

Met zachte kracht,
Rafaella