Voor het puin

Lieve jij,

Ik begon Dalia niet vanuit kracht. Ik begon vanuit puin.

Drie jaar geleden lag ik op een matras op de grond. Mijn kinderen sliepen in de kamer naast me. Ik wist niet meer wie ik was.

Welke muziek vond ik mooi vóór hem? Welke kleur droeg ik? Welke vrienden had ik laten gaan zonder dat ik het zelf doorhad? Ik wist het niet meer.

Wat ik wel wist: dat ik niet langer kon ademen in de manier waarop ik leefde. Niet kapot was iets wat hij zei dat ik was. Niet 'te veel'. Niet 'te gevoelig'. Maar ik had het zo lang gehoord dat ik het was gaan geloven.

Het ergste van een toxische relatie is niet wat ze zeggen. Het is dat je het op een dag zelf bent gaan denken.

In die eerste maanden na het einde was ik niet sterk. Ik was uitgeput. Ik schaamde me. Ik vroeg me elke ochtend af waarom ik er niet eerder uit was gegaan. En elke avond waarom ik er überhaupt in was gestapt.

Wat me redde was geen boek, geen therapeut, geen quote op Instagram. Het was één zin, die ik onverwacht ergens las:

Je was nooit gebroken. Je wachtte alleen op jezelf.

Daar bleef ik bij stilstaan.

Ik was nooit gebroken. Ik was alleen verstopt. Onder de schaamte, onder de twijfel, onder alle dingen die hij me wijsmaakte. Daar wachtte ik al die tijd. Heel. Niet kapot.

Vanaf dat moment veranderde het werk. Ik probeerde mezelf niet meer te genezen. Ik probeerde mezelf op te graven.

Waar Dalia uit ontstond

Niet uit een methode. Niet uit een opleiding. Uit puin, en het besef dat onder dat puin iemand op me wachtte.

In de komende weken vertel ik je hoe dat ging. Hoe ik mijn lichaam terugkreeg. Hoe ik de Bijbel anders leerde lezen. Hoe ik 'nee' leerde zeggen zonder uit te leggen waarom. En waarom ik uiteindelijk besloot dat dit werk niet alleen van mij mocht blijven.

Niet omdat ik nu 'klaar' ben. Want dat is niemand. Maar omdat ik weet dat er vrouwen zijn die nu dat matras zijn. En die niet weten dat onder hun puin ook iemand wacht.

Voor jou is deze reeks. Welkom thuis.

Met zachte kracht,
Rafaella